نظر منتقدان درباره فیلم Wuthering Heights با بازی مارگو رابی و جیکوب الوردی

پیش از اکران فیلم Wuthering Heights در این هفته، نقدهای منتقدان بالاخره منتشر شده و واکنش‌ها به‌طور محسوسی دوگانه و متناقض بوده است.

طبق گزارش هالیوود ریپورتر، فیلم Wuthering Heights به کارگردانی امرالد فنل، اقتباسی از رمان محبوب امیلی برونته در سال ۱۸۴۷ است و داستانی عاشقانه، پرشور و پرآشوب را در پس‌زمینه دشت‌های یورکشایر روایت می‌کند. داستان به رابطه شدید و ویرانگر میان هیتکلیف با بازی جیکوب الوردی و کاترین ارنشاو با بازی مارگو رابی می‌پردازد. دیگر بازیگران فیلم شامل هونگ چاو، الیسون الیور، شازاد لطیف، مارتین کلونز، اوون کوپر، شارلوت ملینگتون، ایوان میچل و ایمی مورگان هستند.

دیوید رونی، منتقد ارشد The Hollywood Reporter، نوشته:

بازسازی امرالد فنل تا مرز جنون پیش می‌رود و اگر بتوانید پیش‌فرض‌های ذهنی‌تان درباره نحوه روایت این داستان را کنار بگذارید، احتمالاً سرگرم‌کننده‌ترین فیلم او تا امروز است. اثری عامه‌پسند، تحریک‌آمیز، غرق در رنگ‌های تند و طراحی پر زرق‌وبرق، با چاشنی جزئیات ناهم‌زمان، بی‌پروا و در عین حال تراژیک. فیلمی که مدام بین حماقت و هوشمندی در نوسان است. این نسخه‌ای از Wuthering Heights برای نسل علاقه‌مند به سریال Bridgerton است که هم اشک به چشم می‌آورد و هم دل‌های جوان را شعله‌ور می‌کند.

کلاریس لافری از The Independent نوشت:

با توجه به بیانیه کارگردان که فیلم را بازتاب تجربه خواندن کتاب در ۱۴ سالگی می‌داند، یکی از پرشورترین و خشن‌ترین رمان‌های احساسی تاریخ را توخالی می‌کند و سپس پوست کنده آن را روی کلیشه‌های عاشقانه قابل‌فروش می‌اندازد. اقتباس یا نه، این فیلم اثری به طرز شگفت‌آوری پوچ است.

آلیسون ویلمور از Vulture نوشت:

فیلم Wuthering Heights اثری به‌شدت مرطوب است. شخصیت‌ها مدام زیر باران راه می‌روند یا خیس می‌شوند. حلزونی رد لزجی روی شیشه می‌گذارد، خدمتکار خمیر را با حالتی اغواگرانه ورز می‌دهد، پشت زخمی با قطرات عرق در نمای نزدیک دیده می‌شود. برداشت امرالد فنل از رمان برونته تقریباً از مایعات می‌درخشد.

پیتر بردشاو از The Guardian نوشت:

امرالد فنل با اغراق و کمپ‌ بودن، داستان کتی و هیثکلیف را شبیه یک فشن‌شوی پر از حماقت‌های بی‌وقفه بازآفرینی می‌کند. فیلمی اغراق‌آمیز و عجیب.

دیوید سیمز از The Atlantic نوشت:

فیلم Wuthering Heights بهترین فیلم فنل تا امروز است؛ تجربه‌ای پرهیجان و جسمانی در سینما، اما در عین حال آشفته و کثیف. دوربین روی زرده تخم‌مرغ چکیده و خمیر چسبناک مکث می‌کند. قهرمان داستان باید از خون خوک عبور کند. زیبایی‌شناسی امرالد فنل همین است: ظاهری بسیار شیک و در زیر آن زشتی‌ای پر سر و صدا.

کوین ماهر، منتقد ارشد The Times، نوشت:

چه کسی فکر می‌کرد ایزابلا لینتون بهترین شخصیت Wuthering Heights باشد؟ در این اقتباس کم‌مایه همین‌طور است. بازی الیسون الیور فیلم را زنده می‌کند، اما رابطه عاشقانه مرکزی میان هیثکلیف و کتی فاقد شیمی است. فیلم کشدار و سطحی به نظر می‌رسد و نخستین لغزش جدی در مسیر حرفه‌ای فنل پس از فیلم Saltburn و فیلم Promising Young Woman است.

لیندزی بار از Associated Press نوشت:

اگر دنبال کمی هیجان اروتیک، بازی‌های قدرت و جذابیت ستاره‌های خوش‌چهره هستید، فیلم Wuthering Heights می‌تواند سرگرم‌کننده باشد. لحظات لذت‌بخشی در نمایش اغراق‌آمیز و شیطنت‌آمیز فیلم وجود دارد. اما با وجود تمام جاه‌طلبی‌ها، نتیجه اثری سطحی و شبیه فن‌فیکشن پر زرق‌وبرق با بودجه یک حماسه کلاسیک هالیوودی است.

کارین جیمز از BBC نوشت:

کتی و هیثکلیف همچنان عاشقان برونته هستند که از کودکی به هم جذب شده‌اند اما محکوم به جدایی‌اند. رویکرد فنل پرزرق‌وبرق، ملودراماتیک و گاه کمیک است. باران و باد تقریباً همه‌جا حضور دارند. او فضای قرن نوزدهم را با عناصر مدرن ترکیب می‌کند. اگر سبک جسورانه فیلم را بپذیرید و آن را بازآفرینی بدانید نه اقتباس، این نسخه کاملاً جذب‌کننده است.

برایان ترویت از USA Today نوشت:

اقتباس امرالد فنل آزادی‌هایی نسبت به رمان اصلی گرفته، اما مگر اینکه طرفدار دوآتیشه باشید، احتمالاً ناراحت نمی‌شوید. او یک عاشقانه باشکوه، تاریک و گاه خنده‌دار ساخته که در نهایت احساسی است.

بث وب از Empire نوشت:

فیلم نسبت به رمان داستان کمتری دارد و می‌توانست بهتر باشد. فیلم از نظر فنی بسیار حرفه‌ای است، اما اگر به واقعیت نزدیک‌تر می‌ماند، تراژدی آن تاثیرگذارتر می‌شد.

جانی اولکسینسکی از New York Post نیز نوشت:

سنت‌گرایان شکایت خواهند کرد که امرالد فنل رمان برونته را به یک عاشقانه پر زرق‌وبرق تبدیل کرده و بله همین کار را کرده است. اما جذابیت فیلم در کشمکش احساسی قدرتمندی است که ایجاد می‌کند.