میلو ونتیمیلیا در دنباله‌ای بی‌نقص

به نظر می رسید نیاز چندانی به ادامه درام الهام بخش ۲۰۱۸ نباشد من فقط می توانم تصور کنم. آن فیلم به تصویر می‌کشد که چگونه بارت میلارد، رهبر گروه مسیحی MercyMe، آهنگ موفقی را نوشت که عنوان آن را به فیلم داد، با الهام از مرگ اخیر پدری که در بیشتر دوران کودکی‌اش با او بدرفتاری کرده بود. زمانی که فیلم تمام شد، بارت و پدر در حال مرگش رابطه خود را اصلاح کردند و آهنگ موفقیت بزرگی بود. پایان خوش خوبی بود

خوب، نه کاملا. من فقط می توانم تصور کنم به یک موفقیت غیرمنتظره تبدیل شد و نزدیک به ۸۶ میلیون دلار در مقابل بودجه ۷ میلیون دلاری به دست آورد. بنابراین جای تعجب نیست که سازندگان آن فقط می‌توانند دنباله‌ای را تصور کنند، این بار داستانی را در پس یکی دیگر از موفقیت‌های MercyMe، یعنی «حتی اگر» در سال ۲۰۱۷ ارائه کنند. البته، این عنوان برای کسانی که با خروجی گروه آشنا نیستند معنایی ندارد، بنابراین اکنون داریم من فقط می توانم ۲ را تصور کنید. MercyMe در طول سال‌ها ۲۸ تک‌آهنگ موفق داشته است، بنابراین تعجب‌آور نخواهد بود که یک مینی سریال که پس‌زمینه هر کدام را ارائه می‌کند، در راه باشد.

جان مایکل فینلی برای بازی بارت که گروهش به موفقیت بزرگی دست یافته است، بازگشت. او اکنون با شانون (سوفی اسکلتون، جایگزین مدلین کارول از فیلم قبلی) ازدواج کرده است و چندین فرزند از جمله سم ۱۷ ساله (سامی دل)، موسیقیدان مشتاق مبتلا به دیابت نوع ۱ دارد. هنگامی که گروه یک تور ملی بزرگ را آغاز می کند، شانون بارت را تشویق می کند تا پسرشان را با خود ببرد تا بتواند مطمئن شود که سم با تزریق انسولین خود ادامه می دهد.

بارت علیرغم موفقیت شغلی‌اش، از نظر عاطفی دست و پنجه نرم می‌کند و هنوز از خاطرات پدر آزارگرش آسیب دیده است (فرصتی را برای فلاش‌بک‌هایی با کوید که شخصیتش در فیلم قبلی مرده بود فراهم می‌کند). رابطه او با پسرش غالباً پرتنش است، و او همچنین از انسداد نویسنده رنج می‌برد، و در تلاش است تا دنباله‌ای برای تک‌آهنگ موفق آنها بیابد.

به طور خلاصه، بارت یک جور دانر است. بنابراین ورود تیم تیمونز خواننده/ترانه سرا با بازی میلو ونتیمیلیا (این ما هستیم) به عنوان تسکین می آید. تیمونز که به عنوان افتتاحیه گروه به تور گروه ملحق می‌شود، خنده‌دار و کاریزماتیک است، و مراحل را با شیطنت بسیار مورد نیاز القا می‌کند. البته او از سرطان نیز رنج می برد، بنابراین اوضاع برای مدت طولانی شاد نمی ماند.

برنت مک کورکل، فیلمنامه نویس، که با اندرو اروین کارگردانی کرده است، در تلاش است تا روایتی جذاب ارائه دهد. از آنجایی که بارت قبل از مرگ پیرمرد با پدرش آشتی کرده بود، ادامه وسواس او در مورد گذشته چندان جالب نیست. یکی دیگر از عناصر داستانی شامل تلاش بارت برای تبدیل شدن به پدر بهتری برای پسرش است که به رژیم پزشکی او توجه چندانی نمی‌کند که دچار بحران‌های سلامتی می‌شود. اما از آنجایی که سام به سختی کودک است، سخت است که نسبت به بی مسئولیتی شخصی او همدردی کنیم.

بنابراین تمرکز روی تیم تغییر می‌کند، که از بارت می‌خواهد در آهنگی که با آن دست و پنجه نرم می‌کند، درست قبل از اینکه دچار یک اختلال بزرگ سلامتی شود و در بیمارستان به پایان برسد، کمک کند. این انگیزه ای را برای بارت فراهم می کند تا آهنگ را تمام کند، که تماماً در مورد حفظ ایمان و قدردانی در مواجهه با شرایط وخیم است.

تعجب نخواهید کرد اگر بدانید که در پایان فیلم، بارت ظاهراً در یک بازی “۲۰ سوال” با سم پیوند خورده است، و او “حتی اگر” را در یک کنسرت فروخته شده در آمفی تئاتر رد راکس کلرادو برای اولین بار اجرا می کند و از پسرش دعوت می کند تا به او روی صحنه بپیوندد.

اکنون، این در واقع جایی نیست که گروه برای اولین بار آهنگ را به صورت زنده اجرا کرد، اما پس از آن هیچ مکان موسیقی فوتوژنیک‌تر از Red Rocks وجود ندارد، که عظمت بصری آن از طریق عکس‌های پهپاد گسترده به نمایش گذاشته می‌شود. و تیمونز یک دهه قبل از آن به سرطان مبتلا شده بود، بنابراین بهبودی معجزه آسای او که به نظر می رسید در آستانه مرگ است، کاملاً درست نیست. اما پس از آن، از چه زمانی درام‌های واقعی با مضمون موسیقی به واقعیت‌ها پایبند هستند؟

پر زحمت و کسل کننده، من فقط می توانم تصور کنم ۲ تنها در صحنه‌های کمدی با حضور ونتیمیلیا زنده می‌شود که زیبایی خود را در ریش‌های وزوز، ریش‌های پر و عینک بادی هالی مدفون می‌کند تا شبیه تیمونز باشد. ردیابی ادکینز، تکرار نقش خود به عنوان مدیر طعنه آمیز گروه که توصیه هایی مانند “اگر می خواهی خرس باشی، گریزلی باش” می دهد نیز فوق العاده است. اما تلاش آنها برای نجات این عاقبت غیرضروری که بوی پول نقد می دهد، کافی نیست.