اثری در راستای تکمیل «پازل رسانهای غرب» که به سراغ تعمیم ذهنیت «حاکمیت مخفیکار و دروغگو» میرود!
سینماپرس: «اردوبهشت» عنوان اثری سینمایی و با کارکرد «انقطاع رابطه ملت و حاکمیت» است. اثری که به بهانه بازخوانی یک حادثه شهری در ۲۳ سال پیش، به سراغ تعمیم ذهنیت «حاکمیت مخفیکار و دروغگو» در ذهن مخاطبان سینمایی خود میرود.
فاطمه سادات ناظمی/ «اردوبهشت» عنوان اثری سینمایی و با کارکرد «انقطاع رابطه ملت و حاکمیت» است. اثری که به بهانه بازخوانی یک حادثه شهری در ۲۳ سال پیش، به سراغ تعمیم ذهنیت «حاکمیت مخفیکار و دروغگو» در ذهن مخاطبان سینمایی خود میرود و در امتداد پازل رسانهای جریان معارض، تصویری مخدوش، ناکارآمد و فاقد صداقت از «مسئولان» بسازد و در این مسیر نه صرفاً در سطح داستان، بلکه در لایه زیرین معنایی خود همسو با «پروژه کشتهسازی» اقدام به باز تولید تصاویر تشییع دخترک کشته شده و تنظیم نوع مواجهه عمومی با نیروی انتظامی و … مبادرت میورزد و چارچوب تحلیل ذهنی مخاطب سینمایی خود را شکل میدهد.
فیلم سینمایی «اردوبهشت» میتواند بیش از هر چیز به عنوان مصداقی از سرمایهگذاریهای مبهم «شهرداری تهران» در این دوره از «جشنواره فیلم فجر» محسوب شود. اثری پُر ایراد از لحاظ منطق روایت و عمق داستان پردازی که نه تنها اقدام به جعل اصلی واقعیت تاریخی و مندرج در خط اصلی داستان خود مینماید؛ بلکه با همین رویکرد سعی دارد تا موضوع حاشیهای بسیار مهم و تاریخی «انحلال شورای شهر اول تهران» در «۲۴ دیماه سال ۱۳۸۱» را به موضوع کاملا بیربط «حادثه اردیبهشت ماه سال ۱۳۸۱ پارک شهر تهران» مربوط سازد و یا در حاشیه اثر بدون حداقل توجه به ضوابط و استقلال «قوه قضائیه» از «قوه مجریه» و بجای استفاده از تصویر «آیت الله شاهرودی» اقدام به نصب تصویر «رئیس جمهور دولت موسوم به اصلاحات» در جایگاه احقاق حق و عدالت نموده و «قاضی سکولار» ریش تراشیده را عامل پیگیری و اجرای «عدالت» معرفی مینماید و …؛ اثری است که با برخورداری از ظرفیت «آقا زادگی» و نوعی مصونیت در روایتگری، به سراغ تصویرسازی از تودههای اجتماعی فقیر و لهشده زیر فشار اقتصادی در جامعه ایران میرود که حتی حاضر هستند تا بر سر خون عزیزان خود معامله کنند. اثری که بیش از اندازه کش دار میشود و در این کش آمدگی تمام تلاش خود را به کار میبرد تا از سر و شکل «جنایی» خود بکاهد و با عبور از جنبه «اجتماعی» وارد فاز «سیاسی» شود. اثری که با بازی ضعیف «حامد بهداد» در جایگاه شخصیتی مفلوک و مستأصل همراه میشود؛ پدری که مدام در حال عجز و لابه است و بنابر این چرخش شخصیتی او در یکسوم پایانی قانعکننده از کار در نمیآید و پایانبندی «اردوبهشت» را آنچنان با اغراق و تخیلزدگی مواجه مینماید که عملا اثر از نفس میافتد و تنها کارکرد اصلی «اردوبهشت» همان ایجاد ذهنیت دروغگو از «مسئولان» در کنار جملات و کنایههایی میشود که در دیالوگهای دو ثلث ابتدایی «اردوبهشت» میشنویم، دیالوگهای سیاست زدهای همچون «ما رو ببینید!»، «از عکسش بیشتر از جنازهاش میترسند» و …
شایان ذکر است که «اردوبهشت» عنوان یکی از فیلمهای سینمایی حاضر در «بخش مسابقه سینمای ایران» بود که در روز دوشنبه ۲۰ بهمن به عنوان دهمین روز از برگزاری «چهل و چهارمین جشنواره ملی فیلم فجر»، در سئانس سوم و پایانی «سینمای رسانه» و در محل «پردیس ملت» به نمایش درآمد. اثری به کارگردانی «محمد داودی» و تهیهکنندگی «محمد احمدی» که با سرمایهگذاری و بودجه «شهرداری تهران» و توسط «موسسه تصویر شهر» ساخته شده و خود «محمد داودی» به همراه «کاظم دانشی» نویسندگی آن را عهدهدار بوده و «حامد بهداد» در کنار شهرام حقیقتدوست، حدیث میرامینی، مرتضی ابلی، ستاره پسیانی و تورج الوند ترکیب اصلی بازیگران این اثر سینمایی را تشکیل میدهند.
